De Grote Nete stroomt op nauwelijks vijfhonderd meter van mijn huis. Ik ken de rivier mijn hele leven, maar deze zomer zag ik haar voor het eerst grotendeels droogvallen. Dat beeld verbond zich met andere veranderingen die ik de voorbije jaren zag, in de Alpen, de Vercors, Marokko en tijdens mijn werk in het natuurbeheer.

In Binnen de grenzen van het landschap onderzoek ik hoe onze omgeving verandert en wat dat betekent voor de manier waarop we reizen, werken en ons door het landschap bewegen. Lees verder…

Er zijn landschappen waarin de tijd in lagen lijkt te bestaan. De Dadèsvallei is zo’n plek, gevormd door geologie en water, maar ook door generaties mensen die bouwden en landbouw bedreven langs de rivier.

Ik maakte deze foto in het najaar van 2006, vroeg in de ochtend, toen het eerste zonlicht Aït Arbi bereikte. Eerst lichtten de populieren langs de rivier op, daarna de kasbah, waarvan de lemen muren kort begonnen te gloeien tegen de donkere hellingen.

De bergen erachter bleven nog in de schaduw. Hun donkere rotsen vormden een scherp contrast met het bouwwerk ervoor, opgetrokken uit materiaal van hetzelfde landschap, maar bestaand op een heel andere tijdschaal. Wanneer ik twintig jaar later opnieuw naar deze foto kijk, is het nog altijd dat contrast dat mijn aandacht vasthoudt. De kasbah draagt de sporen van generaties mensen, maar tegenover de bergen lijkt hun aanwezigheid bijna tijdelijk.

Gedurende enkele minuten bracht het ochtendlicht die verschillende geschiedenissen samen in één beeld. Misschien is dat wat me het meest is bijgebleven: dat korte ogenblik waarin architectuur, landschap en tijd deel leken te worden van hetzelfde beeld.